از خاکستر تا رویش؛ ققنوسهایی که به طبیعت زندگی بخشیدند
جمعه ۲۹ خرداد 1405، روزی بود که مفهوم «درمان» در جمعیت ققنوس معنایی فراتر از همیشه یافت. اعضای ما که خود روزی برای یافتن مسیر زندگی دوباره، از دل سختیها عبور کردهاند، این بار با دستانی پر از مهر به سراغ طبیعت رفتند تا ثابت کنند هر «جانی» میتواند جانبخش باشد.
ما در جمعیت ققنوس، سالها درگیر طوفانهای سهمگین اعتیاد بودیم؛ روزهایی که شاید خودمان را فراموش کرده بودیم و ناخواسته، حقی از طبیعت و محیطزیستمان ضایع شد. اما حالا، در دوران رهایی، زمانِ ادای دین فرا رسیده است.
پویش «قطرههای همدلی» برای ما تنها یک فعالیت محیطزیستی نبود؛ یک بیعت دوباره با حیات بود. طی ۱۰ روز، هر بطری آبی که از مازاد مصرف جمعآوری شد، حکم یک قطره زندگی داشت که تقدیم ریشه درختان تشنه شهر شد. ما میخواستیم به خودمان یادآوری کنیم که اگر امروز برای «آبادانی» میکوشیم، یعنی هنوز زنده هستیم و هنوز میتوانیم در این دنیا اثری نیک از خود بهجای بگذاریم.
حضور مسئولان شهری و حمایت از اقدامات مردمی
این همایش که با تدابیر و هدایت جناب آقای احسان حبیبی، دبیرکل جمعیت ققنوس برگزار شد، با حضور ارزشمند جمعی از مسئولان و مدیران شهری همراه بود تا نشاندهنده اهمیت تعامل میان تشکلهای مردمی و مدیریت شهری باشد.
از جمله چهرههای شاخص حاضر در این همایش میتوان به افراد زیر اشاره کرد:
جناب آقای دکتر علوی: رئیس ستاد تشکلهای مردمی شهر تهران و عضو شورای اسلامی شهر تهران.
جناب آقای مهندس علیاکبر : شهردار ناحیه ۵ منطقه ۱۴ تهران.
جناب آقای غلامنژاد: رئیس هیئت امنای محله شهدای گمنام.
جناب آقای پرتو: مدیریت سرای محله شهدای گمنام.
جناب آقای حاج حسین شیخصفلی: معاون فرهنگی و اجتماعی منطقه 14
نگاهی به آینده؛ تعهد جمعیت ققنوس به جامعه
دکتر علوی در حاشیه این مراسم ضمن تقدیر از عملکرد جمعیت ققنوس، بر اهمیت نقش سازمانهای مردمنهاد در ارتقای فرهنگ زیستمحیطی تأکید کرد. وی تلاشهای اعضای این جمعیت را الگویی مناسب برای سایر شهروندان در جهت تبدیل تهدیدهای اجتماعی به فرصتهای سازنده دانست.
جمعیت ققنوس همواره بر این باور است که بازگشت به آغوش جامعه نیازمند مسئولیتپذیری فعال است. این پویش تنها شروعی برای اقدامات داوطلبانه و محیطزیستی در آینده خواهد بود تا ضمن درمان اعتیاد، در مسیر اصلاح و آبادانی محیط پیرامون خود نیز کوشا باشیم.
ما به طبیعت بدهکاریم
آقای حبیبی در میان اعضای پرشور جمعیت، در حالی که شاهد آبیاری درختان بودند، با لبخندی از سر امید گفتند: «ما که خود از بند رها شدهایم، خوب میدانیم که جان بخشیدن به یک نهال کوچک، چقدر به روح انسان جلا میدهد. امروز ما قطرههای آب را به ریشهها رساندیم، همانطور که جامعه به ریشههای ما در مسیر درمان، آبِ حیات بخشید.»
جمعیت ققنوس، امروز نه تنها محلِ درمانِ جانهای دردمند، بلکه کانونی برای جوشش عشق به زمین و زمان است. ما ایستادهایم تا نشان دهیم که حتی پس از سختترین شکستها، میتوان «سبز شد» و «سبز کرد».
در جمعیت ققنوس، ما یاد گرفتهایم که تغییر، از قلبهای ما آغاز میشود و به پهنای یک شهر گسترش مییابد. ممنون که در این مسیر سبز، همراه ما هستید.














